تا مرد شايسته‌اى را به عنوان ولايتعهدى برگزيند و آن را كه از هر جهت به امور مذهبى و علمى علاقه‌مند باشد اختيار كند و در اين باره بسيار كوشش كرد و همهء خاندان خود را مورد بررسى قرار داد تا فرد مورد نظر را پيدا كند و حال او را معاينه و مورد تحقيق قرار دهد و نيّات او را درك نمايد . پس از مدتى تحقيق و طلب خير از خداوند و كوششى كه در اين باره انجام گرفت ، بهترين و شريفترين و داناترين در دو خاندان عباسى و علوى ، على بن موسى بن جعفر بن محمّد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب عليه السّلام بود كه براى ولايتعهدى در نظر گرفته شد . على بن موسى عليه السّلام كسى است كه همهء زبانها به فضل او گويا هستند و همهء مردم در لياقت او اتّفاق نظر دارند و او را سزاوار اين مقام مىدانند . مأمون خود او را به خوبى مىشناسد از هنگام كودكى و جوانى تا اكنون كه مردى كامل است ، اينك او را به عنوان وليعهد خود انتخاب كرده و براى او از مردم بيعت گرفته تا پس از او خليفهء مسلمين باشد با اين اطمينان كه خداوند به اين انتخاب راضى است ، زيرا خداوند مىداند كه مأمون براى رضاى او ، على بن موسى عليه السّلام را به ولايتعهدى برگزيده است . مأمون براى پيشرفت اسلام و مسلمين و سلامت جامعه و ثبات و دوام حق و اتمام حجّت ، او را اختيار كرده و اميدوار است خداوند او را در روز قيامت كه همهء مردم در پيشگاهش حاضر مىشوند ، نجات دهد و از اهوال و وحشتهاى آن روز برهاند . مأمون فرزندان و خويشان و اصحاب و ياران و كارگزاران و كارمندان خود را امر كرد با او بيعت كنند تا بدانند كه وى براى فرمانبردارى از خداوند از حق خود گذشته و فرزندان خود را كنار نهاده است . مأمون فرزندان و ارحام خود را كنار زد و خويشاوندان خود را از خلافت محروم ساخت و على بن موسى را ملقّب به « رضا » نمود ، زيرا آن جناب را از ميان مردم برگزيد و به خلافت او رضايت داد . تمام خويشان و اهل بيت او و كسانى كه در مركز حكومت و خلافت بودند با على بن موسى بيعت كردند ، چرا كه وى مردى عابد و ديندار بود و شايستگى اين مقام را